وبلاگ

بین روزهایم گم شده بودم. احساس می‌کردم فقط باید مهاجرت کنم.

فقط همین.

فکر می‌کردم اگر از ایران بروم،

اگر برسم استرالیا،

یک چیزی در زندگی‌ام سر جای خودش قرار می‌گیرد.

کتابی که می‌خواهم را آزادانه می‌نویسم. بدون ترس.

همسرم آهنگی که دوست دارد را می‌سازد. بدون ترس.

راهش را پیدا کردم.

با اینکه آدم‌های پولداری نبودیم و زندگی را با زحمت ساخته بودیم،

هزینه کردیم.

وکیل گرفتم،

قرارداد بستم،

شروع کردم به جمع کردن مدارک، رزومه خوبی داشتم، توسط یک شرکت بین الملی برای همکاری و بالا بردن اعتبار رزومه کاریم حمایت شدم.

و فکر کردم بالاخره این اتفاق می‌افتد.

بعد فهمیدم قرار است مادر شوم.

و عجیب این بود که مادر شدن،

به‌جای اینکه میل من به مهاجرت را کمتر کند،

آن را بیشتر کرد. تشنه‌ی رفتن شدم.

با خودم گفتم:

«نباید بگذارم بچه‌ام در ایران بزرگ شود.»

دیگر فقط برای خودم نمی‌خواستم بروم.

حس می‌کردم آینده‌ی یک آدم دیگر هم به تصمیم و تلاش من وابسته است.

رزومه‌ی خوبی داشتم.

مسیر مهاجرت را هم پیدا کرده بودم.

فقط باید نمره‌ی زبانم را می‌گرفتم.

گفتم قبل از زایمان آزمون می‌دهم،

نمره‌ام را می‌گیرم

و پرونده را جلو می‌برم.

برای زبان استاد خصوصی گرفتم؛

یک استاد که اتفاقاً وکیلم معرفی کرده بود

و من فکر می‌کردم آدم مطمئنی است.

اما آن استاد من را به بیراهه برد.

زمان طلایی من از دست رفت.

وقتی فهمیدم چه اتفاقی افتاده و به وکیلم گفتم،

فقط گفت:

«متأسفم، ایشان دیگر در تیم ما نیست.»

اما برای من،

فقط یک استاد دیگر در تیم نبود.

من زمانم را از دست داده بودم.

و بعد بچه‌دار شدم.

وارد دنیایی شدم که هیچ شباهتی به چیزی که قبل از آن تصور می‌کردم نداشت.

مادر شدن برای من پر بود از چیزهای زیبا،

اما همزمان سخت،

خسته‌کننده،

تنها و پیچیده هم بود.

خستگی بود.

بی‌خوابی بود.

مسئولیت بود.

و انگار تمام غم‌هایی که قبلاً جایی درونم پنهان کرده بودم،

یکی‌یکی دوباره بیدار می‌شدند.

احساس شکست می‌کردم.

احساس تنهایی.

اما هنوز مهاجرت را رها نکرده بودم.

دوباره گشتم.

یک مدرس خوب پیدا کردم.

و تازه آنجا فهمیدم زبان خواندن و آزمون دادن، آن‌قدرها هم که فکر می‌کردم سخت نیست.

لازم نبود خودم را درگیر یک عالمه سختی اضافه،

تمپلیت‌های بدون فکر

و روش‌هایی کنم که بیشتر از اینکه کمکم کنند،

فرسوده‌ام کنند.

شروع کردم به درست درس خواندن و یادگیری، روی ذهن و مغزم کار می‌کردم، مطالعه می‌کردم.

هفته‌ای سه بار، دختر پنج‌ماهه‌ام را بغل می‌کردم و می‌رفتم خانه‌ی مادرم.

از مادرم کمک می‌خواستم تا در زمان کلاس مراقب دخترم باشد.

به جایی رسیدم که با خودم گفتم:

«می‌توانم.»

اما حالا باید برای آزمون به ترکیه می‌رفتم.

و اینجا دیگر فقط مسئله‌ی زبان نبود.

هزینه‌ها زیاد بود.

ارزیابی‌ام مثبت شده بود،

اما هر قدم، پول بیشتری می‌خواست.

و بعد جنگ شد.

و من ماندم

با یک عالمه فکر.

شب‌ها به پول فکر می‌کردم.

به مهاجرت.

به آینده‌ی دخترم.

به اینکه نمی‌خواستم او در ایران بزرگ شود.
گریه‌ام می‌گرفت.

به تمام هزینه‌هایی که کرده بودم.

به تمام تلاشی که کرده بودم، به راهی که رفته بودم، به ادامه‌ی مسیر فکر می‌کردم.

و به این سؤال:

«اگر نتوانم بروم، چه؟»

کم‌کم فهمیدم شاید واقعاً راهی جز ماندن ندارم.

و اینجا بود که اتفاق عجیبی افتاد.

من فقط با یک «نشد» روبه‌رو نبودم.

من داشتم با یک آینده‌ای خداحافظی می‌کردم که مدت‌ها با جزئیات در ذهنم ساخته بودم.

خانه‌ای که قرار بود داشته باشیم.

شهری که قرار بود در آن زندگی کنیم.

آدم‌هایی که دوست داشتم ببینم.

مدرسه‌ای که دخترم قرار بود در آن درس بخواند.

و حتی مادری که فکر می‌کردم در آن سرزمین خواهم بود.

من برای چیزی غصه می‌خوردم که هیچ‌وقت نداشتم.

و تازه فهمیدم:

آدم فقط برای آدم‌هایی که از دست می‌دهد سوگواری نمی‌کند؛

گاهی برای آینده‌ای که دیگر قرار نیست اتفاق بیفتد هم سوگوار می‌شود.

من اسمش را گذاشتم:

سوگ مهاجرت.

اما من یک مشکل دیگر هم داشتم.

من مادر بودم.

دخترم هر روز کنارم بود.

بارها کتاب خوانده بودم. کتابهای دکتر دنیل جی سیگل را برای درک مغز و ذهن زیر و رو کرده بودم.
من قدرت کافی برای حضور خودم نداشتم اما در کتاب قدرت حضور دکتر سیگل فهمیدم باید با تمام وجود برای دخترم حضور داشته باشم و قدرتی که در حضور و همراهی کودکم هست فقط با حضور خودم میسر است، نه زندگی در بهترین جای دنیا.
زندگی برایم پر از پاردوکس شد.
دخترم معنایی به زندگی‌ام داد تا بتوانم پاردوکس‌ها را بشناسم و بپذیرم.

داشتن و نداشتن
رنج و عشق
بودن و نبودن
رفتن و ماندن

دخترم فقط مادر نمیخواست. او یک دلبستگی ایمن و محیطی برای رشد با همراهی من نیاز داشت.

و من نمی‌خواستم غمِ نرسیدن به یک زندگی دیگر،

تمام زندگی‌ای را که همین حالا داشتم، ببلعد.

نمی‌خواستم مادری باشم که تمام روز

در حسرت یک کشور دیگر زندگی می‌کند.

می‌خواستم مادر شادی باشم.

مادری که بتواند مشتاق زندگی باشد.

حتی اگر زندگی دقیقاً آن چیزی نباشد که برایش برنامه‌ریزی کرده بود.

و اینجا بود که نوشتن برای خودم به عنوان یک مادر نویسنده، وارد زندگی من شد.

مادری که می‌خواست نویسنده و کارگردان فیلم زندگی خودش باشد، فیلم پر از واقعیت‌های دشوار.

جنگ، سوگ و زندگی در پاردوکسی از رنج و عشق.

از دست دادن و بدست آوردن.

پارادوکسی سرشار از ناکامی و شوق.

شروع کردم به نوشتن.

برای اینکه بفهمم دقیقاً چه اتفاقی درونم دارد می‌افتد.

برای اینکه این حجم از ناراحتی،

خشم،

شکست،

ترس

و حسرت را یک جایی بگذارم.

می‌نوشتم و کم‌کم می‌دیدم

چیزی که در ذهنم فقط یک درد بزرگ و نامعلوم بود،

وقتی تبدیل به کلمه می‌شود،

قابل دیدن می‌شود.

نوشتن کمکم کرد خودم را از بیرون ببینم.

کمکم کرد بفهمم من شکست نخورده‌ام؛

من فقط به مقصدی که برای خودم تصور کرده بودم نرسیده‌ام.

و این دو تا با هم فرق دارند.

هنوز هم آرزوی مهاجرت دارم.

این را هم نمی‌خواهم انکار کنم.

پذیرفتن شرایط برای من به معنای کشتن آرزویم نبود.

به معنای این بود که زندگی‌ام را

برای چیزی که فعلاً در اختیارم نیست،

متوقف نکنم.

پذیرفتم که فعلاً اینجا هستم.

در کشوری که جنگ را تجربه می‌کند،

با تمام نگرانی‌هایی که یک مادر می‌تواند داشته باشد،

و با زخمی که از ناکامی مهاجرتم درونم مانده است.

اما می‌خواهم دخترم را همین‌جا،

تا جایی که از دستم برمی‌آید،

در امنیت و شادی درونی بزرگ کنم.

او را همراهی کنم اگر روزی تصمیم گرفت برود، بتواند.

و شاید مهم‌ترین چیزی که نوشتن به من یاد داد همین بود:

ما همیشه نمی‌توانیم جغرافیای زندگی‌مان را انتخاب کنیم،

اما می‌توانیم کم‌کم یاد بگیریم درون خودمان چه جغرافیایی بسازیم.

من هنوز نمی‌دانم روزی به استرالیا خواهم رفت یا نه.

اما دیگر نمی‌خواهم زندگی‌ام را

تا روزی که شاید برسم،

معلق نگه دارم.

من برای آن آینده سوگواری کردم.

برای زندگی‌ای که می‌توانست باشد و نشد.

نشدنی که مقصر آن فقط تلاش نیست. محیط زندگی، گذشته‌ای که تجربه کرده‌ایم، و پذیرشی که اکنون می‌توانیم داشته باشیم. و خردمندی زندگی کردن.

و بعد برگشتم به زندگی‌ای که هست.

به دخترم.

به مادری.

به نوشتن.

به همین روزهای معمولی.

و شاید این پایان سوگ نباشد.

شاید معنای سوگ این باشد که

آرزو را دوست داشته باشی،

برای نرسیدنش گریه کنی،

اما اجازه ندهی نبودنش

تو را از زندگی‌ای که هنوز داری محروم کند.

Migration Grief

I was lost somewhere in the middle of my days.

I felt that I had to immigrate.

That was all.

I thought that if I left Iran,

if I made it to Australia,

something in my life would finally fall into place.

I would write the book I wanted to write.

Freely.

Without fear.

My husband would compose the music he wanted to create.

Without fear.

So I found a way.

We were not wealthy people.

We had built our lives through hard work.

But we spent what we had.

I hired an immigration lawyer.

I signed a contract.

I began gathering my documents.

I had a strong résumé, and an international company supported me through a professional collaboration that helped strengthen my professional profile.

And I thought,

finally,

this was going to happen.

Then I found out that I was going to become a mother.

And strangely,

motherhood did not make my desire to immigrate weaker.

It made it stronger.

I became hungry to leave.

I told myself:

“I can’t let my child grow up in Iran.”

I was no longer trying to leave only for myself.

I felt that another human being’s future depended on my decisions and my efforts.

I had a good résumé.

I had found a pathway for immigration.

There was only one thing left.

I needed to get the required English test score.

I told myself that I would take the exam before giving birth,

get the score,

and move my application forward.

I hired a private English teacher.

Someone my immigration lawyer had recommended.

Someone I believed I could trust.

But that teacher led me in the wrong direction.

And I lost something precious:

time.

When I finally realized what had happened and spoke to my lawyer,

he simply said:

“I’m sorry. That person is no longer part of our team.”

But for me,

this wasn’t simply about a teacher leaving a team.

I had lost time.

My golden window had passed.

And then,

my daughter was born.

I entered a world that looked nothing like the life I had imagined before.

Motherhood was filled with beautiful things.

But at the same time,

it was difficult.

Exhausting.

Lonely.

Complicated.

There was exhaustion.

Sleeplessness.

Responsibility.

And it felt as though all the sadness I had once hidden somewhere inside myself

was slowly waking up again,

one by one.

I felt like I had failed.

I felt alone.

But I still hadn’t given up on immigration.

So I searched again.

And I found a good teacher.

That was when I realized that learning English and preparing for the exam

were not as difficult as I had once believed.

I didn’t need to surround myself with unnecessary complications,

mindless templates,

or methods that exhausted me

more than they helped me.

I began to learn properly.

I studied.

I read.

I worked on my mind and the way I learned.

Three times a week,

I held my five-month-old daughter in my arms

and went to my mother’s house.

I asked my mother to take care of her while I attended my classes.

And eventually,

I reached a point where I told myself:

“I can do this.”

But then came another obstacle.

The exam.

To take it,

I had to travel to Turkey.

And now,

English was no longer the only problem.

The costs were high.

My skills assessment had received a positive result,

but every step forward

required more money.

And then,

war came.

And I was left

with a thousand thoughts.

At night, I thought about money.

About immigration.

About my daughter’s future.

About the fact that I didn’t want her to grow up in Iran.

Sometimes,

I cried.

I thought about all the money we had spent.

All the effort I had made.

The road I had already traveled.

The road that was still ahead of me.

And one question kept returning:

“What if I can’t go?”

Slowly,

I began to understand that perhaps

I truly had no choice but to stay.

And that was when something unexpected happened.

I wasn’t simply facing a plan that hadn’t worked out.

I was saying goodbye to a future

I had spent years building in my imagination.

The house we were supposed to have.

The city we were supposed to live in.

The people I had hoped to meet.

The school my daughter was supposed to attend.

And even the mother

I imagined I would become

in another land.

I was grieving something

I had never actually had.

And that was when I understood:

We don’t grieve only the people we lose.

Sometimes,

we grieve the futures

that will never come to pass.

I called it:

Migration grief.

But I had another problem.

I was a mother.

My daughter was beside me every day.

I had read so many books.

I had immersed myself in the work of Dr. Daniel J. Siegel,

trying to understand the brain,

the mind,

and human relationships.

Yet I didn’t always feel that I had the strength simply to be present.

But in his book The Power of Showing Up,

I came to understand something:

my daughter needed me to show up.

Fully.

The power of being present for a child,

of walking beside them,

cannot simply be replaced by living in the best place in the world.

And suddenly,

life became full of paradoxes.

My daughter gave my life a meaning

that helped me recognize

and accept those paradoxes.

Having,

and not having.

Pain,

and love.

Presence,

and absence.

Leaving,

and staying.

My daughter didn’t simply need a mother.

She needed a secure attachment.

She needed an environment in which she could grow,

with me beside her.

And I didn’t want the grief of not reaching another life

to consume the life

I already had.

I didn’t want to become a mother

who spent every day

longing for another country.

I wanted to be a happy mother.

A mother who could still feel excited about life.

Even if life did not turn out

exactly as she had planned.

And that was when writing entered my life.

Writing for myself.

As a mother who writes.

A mother who wanted to become

the writer

and the director

of her own life’s story.

A story filled with difficult realities.

War.

Grief.

And life inside the paradox

of pain and love.

Of losing

and gaining.

A paradox filled with disappointment

and longing,

yet also with wonder

and desire.

So I began to write.

To understand what was truly happening inside me.

To give all this sadness,

anger,

failure,

fear,

and longing

somewhere to go.

And as I wrote,

I slowly began to see

that what had once been nothing more than a huge,

shapeless pain inside my mind,

became visible

when it turned into words.

Writing helped me see myself

from the outside.

It helped me understand

that I had not failed.

I simply hadn’t arrived

at the destination

I had imagined for myself.

And those are not the same thing.

I still dream about immigration.

I don’t want to deny that.

Accepting my circumstances

did not mean killing my dream.

It meant refusing to put my life on hold

for something that,

for now,

is beyond my control.

I accepted that,

for now,

this is where I am.

In a country that has experienced war.

Carrying all the fears

a mother can possibly carry.

And carrying the wound

of an unfinished immigration dream.

But I want to raise my daughter here,

for as long as we are here,

with as much safety

and inner joy

as I can possibly give her.

And I want to walk beside her,

so that if one day

she chooses to leave,

she will have the ability

and the strength

to do so.

And perhaps the most important thing

writing has taught me

is this:

We cannot always choose the geography of our lives.

But perhaps we can slowly learn to create a geography within ourselves.

I still don’t know

whether one day I will make it to Australia.

But I no longer want to suspend my life

until the day

I might arrive.

I grieved that future.

The life that could have been,

but wasn’t.

And I have come to understand

that not every dream that remains unfulfilled

is the result of a lack of effort.

There are things beyond us.

The environment we are born into.

The history we carry.

The circumstances we inherit.

And then,

there is acceptance.

Not surrender.

But the wisdom

to live with reality

without allowing it

to destroy our capacity for life.

And then,

I returned to the life that is.

To my daughter.

To motherhood.

To writing.

To these ordinary days.

And perhaps this is not the end of grief.

Perhaps grief means

loving a dream,

crying for the possibility

of never reaching it,

and still refusing

to let its absence

take away

the life

you still have.