گفت : ولی من نمی خواهم مثل چاپلوس‌های 24 ساعته در خدمت سازمان باشم. من برای خودم، وقتم و برنامه‌های شخصی‌ام اهمیت قائل هستم.

گفتم: من در صحبت‌های تو متوجه خشمی که به همکارت داری هستم. با خشمت دوست باش. او را بپذیر و به خشمت اجازه نده مانع تو شود. زمانی که خشم به تو مجوز می‌دهد تا دیگران را مانع رسیدن به اهدافت ببینی نمی‌توانی از کالبد خودت خارج شوی و با دیگران ارتباط برقرار کنی. پس تصور می‌کنی باید به رفتاری که دوست نداری تظاهر کنی. و از دیگران کینه به دل می‌گیری.

گفت: نه من از کسی کینه ای به دل ندارم.

گفتم: تا حالا به این فکر کرده ای که چرا صحبت‌های تو مورد توجه مدیر قرار نگرفته است؟

گفت: مدیر به ظاهر به ایده‌های نو اهمیت می‌دهد. ولی در نهایت بدون در نظر گرفتن دانش و تجربه‌ای که من هم دارم حرف خودش را می‌زند. من هم هرچه برای او استدلال می‌آورم، نمی پذیرد.

گفتم: وارد بحث استدلال نمی‌شوم. چون نوع استدلال آوردن مهم است و مستدلانه صحبت کردن شیوه دارد. ما اغلب ایده‌های خودمان را مطرح می‌کنیم و از زاویه دید خودمان برای توجیه چیزهایی که می‌خواهیم، دلیل می آوریم. در حقیقت به دنبال رسیدن به اهداف و ایده‌های خودمان هستیم.

گفت: من می‌دانم که این شیوه درست است. من سالها روی این شیوه کار کرده‌ام. مدیر باید از اینکه نیرویی دارد که ایده پرداز است خوشحال باشد ولی او ایده‌ها را سرکوب می کند.

گفتم: طبیعتا در جامعه فرهنگی که زندگی می‌کنیم. اغلب مدیران دانش آموخته مدیریت نیستند ولی کارآفرینانی هستند که با تلاش به جایی رسیده اند. از طرفی تو ایده‌هایی را که می‌گویی اجرا نکرده‌ای. پس طبیعی است که احتمال وجود نواقص در آنها باشد. ولی زمان صحبت با مدیر چقدر از تکنیک‌های سخنوری استفاده کرده‌ای؟ چقدر با توجه به نوع نگرش مدیریت با او صحبت کرده‌ای. من مطمئن هستم خشمی که تو از مدیر و همکارت داری، جایی در کلام تو منتقل می‌شود. زمانی که مدیر متوجه خشم تو نسبت به همکارت شود، احتمالا به این فکر می‌کند یک حسادت همکارانه میان شما هست.