وبلاگ

می‌خندم

هفت ماهه باردارم. از جدی بودنم خسته شده‌ام. نمی‌خواهم آدم با مزه‌ای باشم. به کسی که جک می‌گوید گوش می‌دهم و می‌خندم. پنجره را باز می‌کنم تا دو ماه دیگر به دنیا بیایم. چشمانم را می‌بندم، پالتو نقره‌ام را می‌پوشم. به عکس دخترخندان روی پالتو نگاه می‌کنم. روی زمین می‌مانم. به گل آب می‌دهم. باغبان می‌شوم. می‌خندم.

چه خوب که دنیل کتاب نوشت.

خدا پدر و مادر دنیل جی سیگل را بیامرزد که برای ما کتاب نوشت. هیچ وقت سر کلاس داستانک نتوانستم برای جلب رضایت استاد هم که شده داستانکی بنویسم که خوب از آب دربیاد. چرا؟! چرا؟! چرا؟! سرنخ را گرفتم به زبانم رسیدم. روی زبانم نوشته بود موعظه، پند، نصیحت. 

اه …آخر چرا  من که از نصیحت شنیدن بیزارم. طوری که اگر کسی بخواهد نصیحتم کند می‌گویم من نمیخواهم نصیحت بشنوم. نمی‌دانم چرا روی زبانم حک شده، باید، نباید. گفتم کتاب بخوانم درست می‌شود، شبیه روان درمانگرها شدم. گفتم کتابهای کودک بخوانم که به دخترم نگویم مامان کسی را نصیحت نکن.

آقای دنیل عصب شناس معروفی است. دوستش دارم چون در کتابش گفته ما بزرگترها گناهی نداریم. مغز ما از کودکی از بزرگترها و محیط الگو می‌گیرد.

اووووه تا دلت بخواد من عمه‌های نصیحت گو داشتم که بابایم که بچه آخر بودند را خیلی دوست داشتند. من هم بچه اول بودم. عمه‌هایم همیشه به من می‌گفتند که ما را خیلی دوست دارند و مامان و بابیم باید اینکارها را بکنند، آن کارها را نکنند. ذهنم در سیاهچاله می‌افتد.

دنیل جان این را هم گفت که به چرخه‌ آگاه شو تا چرخ زندگیت بچرخد.

کتاب را می‌بندم برای خودم شیر قهوه درست می‌کنم. می‌نویسم. مغزم کمی آرام می‌گیرد. ذهنم نفس عمیقی می‌کشد. روی زبانم می‌نویسم عکس قلب می‌کشم. سکوت می‌کنم. می‌بینم. می‌شنوم. حرف ‌می‌زنم.

نویسنده می‌شوم، خانه‌ای بزرگتر می‌خریم.

دیگر پذیرفته‌ام استعدادی در نوشتن ندارم و اهل تمرین جدی هم نیستم. اصلاً دیگر دوست ندارم کتابهایی که روی لپ تاپم فهرست کرده‌ام را بنویسم و چاپ کنم. از همان اول هم می‌گفتم من آدم هنری نیستم، چه برسد داستان بنویسم، ادبی باشم، فیلم بسازم.

می‌خواهم طلاق بگیرم، خسته شده‌ام، حس می‌کنم نمی‌توانم خودم باشم. خودم نیستم. یهو مامان می‌شوم. یاد عشق می‌افتم. داستانی از خودم می‌نویسم. خودم را پیدا می‌کنم. خسته نبودم. چشمانم نمی‌دید. خودم را یک مامان نویسنده می‌خوانم. رگ شوق در بدنم قرمز می‌شود. کارگردان می‌شوم. آنقدر کات می‌دهم تا صحنه سبز شود، ارغوانی شود.

این بار با قلم عاشق می‌شوم.

یک نویسنده می‌شوم. عاشق تر می‌شوم.

به بامداد می‌گویم بیا خانه‌مان را عوض کنیم. دلم کتابخانه‌ای بزرگتر با کتابهای بیشتر می‌خواهد و یک استودیوی آهنگسازی خانگی برای تو.

آنقدر می‌نویسم تا یکدفعه ناغافل از خودم طلاق نگیرم. خوب شد طلاق نگرفتم.

خانه را عوض می‌کنیم. به همه می‌گویم: بخاطر بچه خانه‌ای بزرگتر خریدیم. ولی بلافاصله هم می‌گویم و بخاطر خودم.

خانه‌ی جدید ذهنم را دوست دارم. می‌نویسم. قلبم شکوفه می‌دهد.