زیاد حرف می‌زدم تا افکار گسترده درون را خالی کنم. همیشه می‌شنیدم که فاطمه دختر پر حرارت و پر‌انرژی است و باورم هم شده بود که پرانرژی هستم. ولی همیشه انرژی من بدلیل عدم عایق کاری صحیح به هدر می‌رفت.گاهی دچار استرس می‌شدم. ولی منشا تمام انرژی‌‍‌های درونم بیشتر از آنکه اشتیاق باشد، اضطراب بود. من مضطربانه بدون اینکه بدانم چرا؟! و چه کاری را انجام می‌دهم، کارهای زیادی را برای دل خودم انجام می‌دادم. ولی وقتی ندانی دلت دقیقا چه می‌خواهد در سیاهچاله دلت گم می‌شوی. معمولا دل انسان‌ها دوست دارد محبوب باشد. دل من هم از این قاعده مستثنی نبود و احتمالا چون تنظیماتش  آگاهانه سفارشی‌سازی نشده بود، روی دیفالت و نا‌خودآگاه به دنبال محبوب بودن بود. 

مثلا در دانشگاه بدون اینکه دستمزدی از کسی بگیرم برایشان پروژه انجام می‌دادم. این مورد فقط به دانشگاه ختم نشد. اغلب بدون دریافت دستمزد تدریس می‌کردم. بدون دریافت دستمزد برای دیگران پروژه در زمینه‌های مختلفی مثل نصب شبکه، طراحی سایت، موشن گرافیک، طراحی لوگو، ایده‌پردازی و ترسیم نقشه راه و … انجام می‌دادم. این بار نه فقط برای دانشجویان، بلکه برای مدارس و کسب و کارهای مختلف. البته نه که تصور کنید از خانواده مرفهی بودم. نه. ما همیشه دغدغه پول داشتیم. پدرم گاهی در دوره‌ای بیکار می‌شد. گاهی زیادی کار می‌کرد. ولی هر زمان فامیل‌های پولدارمان را می‌دیدم تصورم این بود که پول خوب نیست، آدم را از صمیمیت دور می‌کند. باعث می‌شود مادام از کار و پول حرف بزنی و زیبایی‌ها را نبینی. باعث می‌شود مادام گله و شکایت کنی. البته من این جنبه‌ها را دقت کرده بودم. وگرنه پول باعث رفتن به مسافرت‌های خوب هم می‌شد که به آنها دقت نکرده بودم. خلاصه اگر باورهای غلط مثل پول چرک دست است. در خانه ما رونق اگر نیست صفا هست را هم به دنبال دل راه افتادن اضافه کنیم. تصور من این بود که:

من برای پول کار نمی‌کنم.

و این ماجرا در جنبه‌های مختلف شغلی‌ام هم اتفاق افتاد که می‌توانستم با توانایی‌هایم پول‌های خوبی داشته باشم ولی اعتنا نمی‌کردم.

برای پول کار نکردن یک طرف، انجام کارهای زیادی و بدون هدف مشخص داشتن هم یک طرف.

من یک چند پتانسیلی لعنتی بودم که همیشه می‌شنیدم:

 فاطمه خوب می‌فهمد. درکش بالاست. باهوش است و… .

 کارهای زیادی انجام می‌دادم و تشویق‌های زیادی می‌شدم. ولی هیچوقت نفهمیدم چرا و برای چه فلان کار را انجام می‌دهم! آن کار چه آورده‌ای برای من دارد!

همیشه درگیر رویاپردازی بودم. رویاپردازی زیادی آدم را از خودش دور می‌کند و او را در سیاهچاله‌ها پرت می‌کند.

وقتی رویاهای زیادی در سر داریم ولی کار موثری انجام نمی‌دهیم نسبت به خودمان حس بدی پیدا می‌کنیم. اینجاست که انزوا وارد می‌شود. دلزدگی از روابط غلط و مدیریت نشده باعث می‌شود به منطقه امن انزوا وارد شویم. جایی که حس می‌کنیم کسی حرف ما را نمی‌فهمد. 

تصور کنید وقتی این احساس به سراغ شما می‌آید چه حسی دارید؟

زمانیکه حس می‌کنید 

نقطه عطف من در زندگی قرنطینه‌های کرونایی بود. زمانی که به نوشتن به صورت جدی فکر کردم. نوشتن وارد زندگی‌ام شد. دست مرا گرفت. فانوسی به دست من داد تا در جستجوی خودم باشم. نوشتن بهترین راه ارتباط برقرار کردن با دیگران است. نوشتن به من پیله‌ی نامرئی که درون آن گیر کرده بودم را نشانم داد. نوشتن باعث شد خودم را بیشتر پیدا کنم و برای دستیابی به هنر سخنوری تلاش کنم. بی مایه بودن نوشته‌هایم، قایقی شد تا در رودخانه ارتباطات حرکت کنم. ببینم. بشنوم. حرف بزنم و بنویسم.