تمام اینترنت را زیر و رو کردم تا کلاسهای فن بیان و گویندگی پیدا کنم. اکثر آموزش‌ها آنلاین بود. می‌دانستم لحنم را باید تنظیم کنم. بارها بخاطر لحن نادرست نتوانسته بودم پیامم را به درستی منتقل کنم. آرزو می‌کردم کاش صدای جذابی داشتم.

بالاخره یک مجری توانمند پیدا کردم. شخصی که دوره‌های از فن تا هنر سخنوری را آموزش می‌داد. با او ارتباط گرفتم. به راحتی مرا پذیرفت و پاسخ سوالاتم را داد. به او گفتم نوشتن را آغاز کرده‌ام …

آذر سال 99 بود. دوره نقاهت عمل جراحی دستم کم‌کم سپری شده بود. تمام مدتی که در استراحت بودم، روی نوشتن سناریو برای ایده‌های جدیدی که به رادیو نشاط استرالیا داده بودم کار می‌کردم. به چالش انتخاب بازیگر افتاده بودم. مجبور بودم در خانه با تلفن، با افرادی که آنها را نمی‌شناسم صحبت کنم تا در اجرای پروژه با من همراه شوند. ولی آنها ذهنیتی از ایده من نداشتند و توضیح مثلا نقطه عطف کار یک بازیگر با کار من محتواساز آنهم برای بیزینسی که خارج از کشور است سخت بود.

حتی نمی‌توانستم پراکندگی ایده‌هایم را منظم و منسجم کنم. سخت بود برای نزدیکترین فرد زندگی‌ام که هر روز با من در ارتباط است، توضیح دهم، چه می‌خواهم.

از پیدا کردن استاد سخنوری‌ام خوشحال بودم. به سوالات رسانه‌ای من جواب می‌داد و براحتی حرف مرا درک می‌کرد. استاد به من گفته بود که در دوره از فن تا سخنوری درباره صدا و لحن صحبت می‌کند ولی تمرینات فن بیان انجام نمی‌دهد.