وبلاگ

در جلسه‌ ای شرکت کرده بودم که می‌دانستم مدیر جلسه، شناختی از سبک‌کاری من ندارد. وسوسه‌های قضاوت محور، ترسی که از مدیر به من القا کرده بودند. باعث شده‌بود اعتماد به نفسم برای ارائه کارم را از دست بدهم. تصور می‌کردم چون به ایده‌آلی که برای سطح کاری خودم انتظار دارم نرسیده‌ام، نمی‌توانم محکم و با اعتماد به نفس درباره کارم صحبت کنم.

بارها از صداقت داشتن بیزار شده بودم. مادام از خودم می‌پرسیدم چرا همدلانه به افراد اعتماد می‌کنم و با ذوق با آنها صحبت می‌کنم. از موضوع که بعد از مدتی روحیه جاه‌طلبی برخی افراد باعث از بین رفتن صداقتم در سخن گفتن می‌شود یا حرف‌های خبرچین‌وار آنها به شکل ناصحیح باعث خراب شدن رابطه‌ای می‌شود رنج می‌بردم. مانند این ساعت که در جلسه حضور دارم و می‌دانم مدیر جلسه حرفهای یکطرفه‌ای از دوستی شنیده و احتمال اینکه بتوانم پروژه را به نفع خود و بر اساس آنچه واقعا در ذهن دارم جلو ببرم، ضعیف است. پذیرفته بودم که صداقت در گفتار مدیریت کردن نیاز دارد و نباید ایده‌ها و افکارم را ذوق زده با هر شخصی بیان کنم. این راه حل چیره شدن بر ترس ناشی از صداقتم و عدم ارتباط گریزی بود.

به قول قدیمی‌ها که می‌گفتند: « مالت را دو دستی بگیر؛ همسایه‌ات را دزد نکن»

حالا تمرکز من این شده بود که کارم را درست انجام دهم تا از رفتارهای سودجویانه دیگران ناراحت و سرخورده نشوم.

جلسه هنوز شروع نشده بود. بی‌اختیار انگشتانم را در هم می‌بردم و می‌فشردم. متوجه ترس و اضطرابی که بر من غلبه کرده‌بود شدم. ترس از سخن گفتن، اضطراب از قضاوتهای مدیر جلسه.