ساعت 10 صبح پشت میز کارم نشسته بودم. همکارم تماس گرفت و با استرس پرس و جو می‌کرد که باید هرچه سریعتر قبل از افتتاحیه بارگزاری ویدیو‌ها را در سایت تست کند تا مطمئن شود سایت مشکلی ندارد.

تلفن را که قطع کردم استرس زمان گرفتم.

آشفتگی کار بالا گرفت. هنوز هم تجهیزات و دوربین فیلمبرداری خریداری نشده بود. کارها داشت عقب می‌افتاد. بچه‌ها به محتوای ویدیویی برای سایت و شبکه‌های اجتماعی نیاز داشتند. بیش از 6 ماه بود که قرار بود تجهیزات خریداری شود. قیمت‌ها سرسام آور شده بود.

صبح یکی از همکارانم گفته بود: مهندس(مدیر عامل شرکت بازرگانی ما) گفته، خرید تجهیزات به صرفه نیست.

با خودم فکر کردم. از طرفی درست می‌گوید. ما می‌توانیم تجهیزات را آفیش کنیم ولی کارمان را لنگ نگذاریم.

غرق درافکارم با مهندس تماس گرفتم تا ببینم آخر چه تصمیمی گرفته‌اند. از ذهنم گذشت که مهندس الان خیلی شلوغ است و اصلا فرصت صحبت کردن ندارد.

تماس وصل شد. مهندس گفت: الو…

سلام و احوالپرسی کردم و خیلی سریع گفتم.

: مهندس تصمیم چه شد؟ دوربین و تجهیزات را می‌خریم یا نه!

مهندس گفت: این الان تهدید بود یا …

من که تازه متوجه شدم چقدر سریع کلمات را پرتاب کردم. با لحنی نرم گفتم: نه مهندس. ببخشید اگر جمله‌ام مناسب نبود.

لحنم را دوستانه‌تر کردم و ادامه دادم.

امروز بچه‌ها گفتند که شما گفتید خرید تجهیزات به صرفه نیست. میخواستم پیشنهاد بدهم که تجهیزات را آفیش کنیم. اگر به نظر شما خرید تجهیزات مقرون به صرفه نیست من می‌توانم پلن‌های محتوایی را با آفیش تجهیزات اجرا کنم.

مهندس با لحنی شوخی گفت: خرید تجهیزات که به صرفه نیست ولی خریداری شد.

ادامه مکالمه ما با لحنی دوستانه و قدردانانه ادامه یافت.